Mükemmel ebeveynlik bir illüzyon, gerçek ebeveynlik ise bir direnç yolculuğudur. Sosyal medyanın parlatılmış ekranlarına baktığımızda, herkesin her şeye yetiştiği, çocukların hep gülümsediği ve evlerin her zaman düzenli olduğu bir dünyada yaşadığımızı sanıyoruz. Bu "pürüzsüz" hayatlara bakarken kendi kaosumuzun içinde kendimizi "yetersiz" hissetmemiz ne yazık ki kaçınılmaz oluyor. Ama bugün bu maskeyi beraberce düşürelim istiyoruz. Gerçek şu ki:
Çocukların hatasız, hiç sinirlenmeyen, her an oyun oynamaya hazır robot ebeveynlere ihtiyacı yok. Onların yorulduğunda dinlenen, hata yaptığında özür dileyen ve duygularını yönetmeye çalışan "gerçek" insanlara ihtiyacı var.
Winnicot’un dediği gibi: Yeterince iyi bir ebeveyn olmak mükemmel olmaktan daha sağlıklıdır. Yeterince iyi olmak; çocuğunuzun hayal kırıklığına uğramasına güvenli bir alanda izin vermek ve o anlarda elini tutmaya devam etmektir. Bu seride kendimize hatırlatıyoruz:
• Öfke nöbetleri ebeveynliğin bir hatası değil, sürecin bir parçasıdır.
• Sabrınızın tükenmesi sizi "kötü" değil, sadece "yorulmuş" yapar.
• Kendinize şefkat göstermek, çocuğunuza göstereceğiniz şefkatin yakıtıdır.
Biz burada mükemmelliği alkışlamak için değil; yükünüzü hafifletmek, gerçekleri konuşmak ve bu yolda el ele yürümek için toplandık. Unutmayın; bağ kurmak, her şeyi doğru yapmak demek değildir. Her şeye rağmen "buradayım" diyebilmektir. 🤍
